Głód pomógł Czarnej Śmierci

Pandemia dżumy z XIV w. była tak bardzo niszczycielska, bo dotknęła społeczeństwa osłabione klęskami głodu. Potwierdzają to nowe badania.

Tournai

Mieszkańcy Tournai w Walonii grzebią ofiary zarazy. Miniatura z XIV w.

Dżuma, która pojawiła się w Europie w 1347 r., w ciągu kilku następnych lat zabiła wedle najłagodniejszych szacunków jedną trzecią ludności kontynentu. Od lat podejrzewano, że tak straszliwe skutki mogły wynikać z niezbyt dobrego stanu zdrowia ówczesnych Europejczyków spowodowanego trwającym od kilku dziesięcioleci poważnym kryzysem rolnictwa. Jego przyczyną miało być ochłodzenie klimatu znane jako mała epoka lodowa.

Na to, że podejrzenia te były słuszne, wskazują najnowsze analizy łączące dane z rdzeni lodowych z przekazami historycznymi.

– Dowody wskazują, że głód był szerszym fenomenem, zarówno geograficznie, jak i chronologicznie – mówi Alexander More z Harvard University, który prowadzi badania w ramach projektu prof. Michaela McCormicka z tej samej uczelni.

Szczególnie ważne dla poznania wydarzeń sprzed blisko 700 lat są dane uzyskiwane z rdzenia pobranego w 2013 r. z lodowca Colle Gnifetti blisko granicy włosko-szwajcarskiej. Korzystając z nowych metod analiz dawnego lodu uczeni są w stanie z niemal roczną dokładnością śledzić klimat Europy przed nadejściem dżumy.

Uzyskane wyniki są na razie wciąż niepełne, ale w ocenie badaczy można mówić o długotrwałych brakach żywności w dekadach poprzedzających Czarną Śmierć, co najpewniej przyczyniło się do wyjątkowo wysokiej śmiertelności.

Na podstawie „Harvard Gazette”.

NędzaUjdzie w tłumieŚrednieDobreBardzo dobreRewelacja (Oddanych głosów: 10, średnia ocen: 5,40 na 6)
Loading...
Tags: