Poznamy wczesnośredniowiecznych mieszkańców Poznania

Rozpoczął się szeroko zakrojony, interdyscyplinarny projekt badawczy, którego celem jest szczegółowa analiza szczątków osób zamieszkujących poznański gród na Ostrowie Tumskim od końca X do początków XIII wieku.

Poznań Śródka

Archeolodzy przy pracy na poznańskiej Śródce. Fot. P. Pawlak

Cmentarz, na którym chowano zmarłych, zlokalizowany był poza grodem – po wschodniej stronie rzeki Cybiny, która wraz z Wartą oblewała Ostrów Tumski. To w tym rejonie miasta, na terenie Śródki i Ostrówka, od 20 lat prowadzą badania archeologiczne poznańscy archeolodzy – Paweł i Ewa Pawlak.

– Zdołaliśmy odsłonić między innymi znaczną część wczesnośredniowiecznego cmentarzyska, na którym chowano mieszkańców grodu poznańskiego – jednego z głównych ośrodków władzy państwowej i kościelnej państwa piastowskiego – wyjaśnia Paweł Pawlak.

Założenie cmentarza pod koniec X wieku poprzedziła akcja przesiedleńcza mieszkańców rozległej osady rzemieślniczo-handlowej do nowych siedzib. Archeolodzy przypuszczają, że ich kolejnym miejscem pobytu był inny rejon Śródki oraz, być może, teren pobliskiego Zagórza, stanowiący umocniony człon grodu poznańskiego.

– Wyznaczenie nowego miejsca na cele grzebalne miało zapewne wymiar propagandowy, związany z kształtowaniem się chrześcijańskiej obrzędowości, obejmującej również sferę funeralną – uważa Paweł Pawlak.

Kości pozyskane z grobów w czasie dwóch ostatnich dekad posłużą teraz do wieloaspektowych badań antropologicznych, dzięki którym naukowcy poznają m.in. kondycję zdrowotną najstarszych poznańskich grodzian. Badania te prowadzone są przez zespół specjalistów z Zakładu i Katedry Medycyny Sądowej Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu pod kierunkiem dr Doroty Lorkiewicz-Muszyńskiej. Zespół ten ma bogate doświadczenia z zakresu identyfikacji zwłok i szczątków ludzkich, prowadzi również badania identyfikacyjne na podstawie cech uzębienia, w tym identyfikację sprawców na podstawie śladów ugryzień ujawnionych na ciele (zarówno osób zmarłych, jak i żywych), ale również współpracuje z archeologami.

Jak informują naukowcy, w planowanych badaniach wykorzystywane są najnowocześniejsze techniki. Badania prowadzone są z wykorzystaniem m.in. metod makroskopowych, mikroskopowych czy radiologicznych i obejmują antropologię fizyczną oraz antropologię i medycynę sądową, genetykę, odontologię (nauka o zębach), radiologię klasyczną, jak również radiologię z wykorzystaniem współczesnych technik obrazowania (tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), mechanoskopię i inżynierię wirtualną.

– Przez cały czas, ramię w ramię, towarzyszyć nam będzie archeologia, tak niezwykle ważna dla interpretacji wielu wyników i zagadnień dotyczących pochówków – informuje na profilu facebookowym projektu dr Dorota Lorkiewicz-Muszyńska.

Efektem finalnym wieloletnich prac badawczych będzie znaczne poszerzenie zasobu informacji o pierwszych mieszkańcach Poznania. Naukowcy ustalą, na jakie choroby najczęściej umierano, natomiast analizy genetyczne pozwolą między innymi na ustalenia, czy zmarli byli ze sobą spokrewnieni i skąd pochodzili. Planowane jest też odtworzenie wyglądu twarzy u wybranych zmarłych na podstawie zachowanych czaszek. Swoje ustalenia naukowcy planują prezentować nie tylko z wykorzystaniem nowoczesnych technik komputerowych 2D i 3D, ale także artystycznych wizualizacji plastycznych. Wszystkie wymienione działania stanowią pierwszy etap do przygotowania monografii na temat gródeckiego cmentarzyska.

Tekst pochodzi z serwisu Nauka w Polsce.

NędzaUjdzie w tłumieŚrednieDobreBardzo dobreRewelacja (Oddanych głosów: 8, średnia ocen: 5,75 na 6)
Loading...