DNA tajmyrskiego wilka

Materiał genetyczny uzyskany z fragmentu żebra znalezionego na najbardziej na północ wysuniętym półwyspie Syberii dostarczył cennych informacji dla gorącego sporu o udomowienie psów.

Kość z półwyspu Tajmyr

Mały fragment żebra wilka, z którego uczeni uzyskali pierwszy w historii genom plejstoceńskiego drapieżnika. Fot. Love Dalén

W ostatnich latach magazyny naukowe są zasypywane publikacjami dotyczącymi początków psiego rodu. Wiele zespołów badaczy próbuje ustalić czas udomowienia i miejsce, w którym wilki stały się psami, ale jak na razie uzyskiwane wyniki są często mocno rozbieżne. Za ojczyznę psów wskazywano już Azję, Europę i nawet Afrykę, a czas udomowienia jedni określają na grubo ponad 30 tys. lat, podczas gdy inni uważają, że doszło do tego dopiero w neolicie, czyli najwyżej 11-10 tys. lat temu. (więcej na ten temat w dostępnym tylko dla subskrybentów tekście Wielkie kłopoty z pierwszymi psami (subskrypcja).

Ten chaos nie jest bynajmniej wynikiem jakieś ogromnej niekompetencji naukowców, ale poważnych problemów z jakimi muszą się oni mierzyć. Najważniejszymi z nich są bardzo małe różnice w anatomii wilków i pierwszych psów, a także ogromne wymieszanie wśród psów, które utrudnia wyjaśnienie sprawy za pomocą badań DNA tych zwierząt.

W ostatnich dniach największym bohaterem w tym sporze stał się niewielki fragment żebra, który odkryto kilka lat temu podczas wyprawy badawczej na Półwysep Tajmyr na Syberii. Początkowo uczeni myśleli, że to kość renifera, ale badania genetyczne pokazały, że należy ona do wilka. Datowania radiowęglowe ujawniły ze zwierzę żyło około 35 tys. lat temu.

Uczonym udało się odczytać z kości cały genom i tym samym tajmyrski wilk stał się pierwszym drapieżnikiem z plejstocenu, które DNA poznaliśmy. Uzyskanie genomu tak starego wilka pozwoliło uczonym lepiej skalibrować zegar molekularny tej grupy zwierząt. Dzięki temu ustalili, że przodkowie współczesnych wilków i psów rozdzielili się co najmniej 27 tys. lat temu. Takie datowanie znacząco wspiera tezy zwolenników wczesnego udomowienia psów.

– Psy mogły zostać udomowione znacznie wcześniej, niż się powszechnie uważa – mówi jeden z autorów badań, Love Dalén ze Szwedzkiego Muzeum Historii Naturalnej. – Jedyne inne wyjaśnienie jest takie, że doszło wówczas do rozdziału wilków na dwie odrębne populacje i tylko jedna z nich przetrwała do dzisiaj – dodaje szwedzki badacz. Ta druga opcja jest jednak jego zdaniem mniej prawdopodobna.

Nie oznacza to jednak, że już wtedy mieliśmy do czynienia z takimi psami, jak współczesne. Inny autor badań, Pontus Skoglund z Harvard Medical School i Broad Institute, nie wyklucza, że przez długi czas mogła istnieć populacja wilków, która była jeszcze słabo oswojona, ale podążała już za grupami ludzi.

Genetycy ustalili także, że rasy psów z północno-wschodniej Syberii i z Grenlandii mają wiele genów wspólnych z tajmyrskim wilkiem, co zdaniem uczonych wskazuje, że nasi czworonożni przyjaciele prawdopodobnie pochodzą od różnych grup wilków.

Wyniki badań ukazały się w „Current Biology”.

Pontus Skoglund, Erik Ersmark, Eleftheria Palkopoulou, Love Dalén, Ancient Wolf Genome Reveals an Early Divergence of Domestic Dog Ancestors and Admixture into High-Latitude Breeds Current Biology, In Press, DOI: http://dx.doi.org/10.1016/j.cub.2015.04.019

Komunikat prasowy Cell Press. O badaniach napisał też magazyn Science

NędzaUjdzie w tłumieŚrednieDobreBardzo dobreRewelacja (Oddanych głosów: 11, średnia ocen: 6,00 na 6)
Loading...