Zmarł Adrian Kin – utalentowany młody polski geolog

Po długiej chorobie zmarł we wtorek w wieku 33 lat wybitny polski geolog młodego pokolenia, dr Adrian Kin. Był niestrudzonym popularyzatorem nauki, a także autorem ważnych naukowych odkryć, m.in. unikatowego w skali świata stanowiska geologicznego pod Opocznem.

Wśród znalezionych przez dr. Kina skamieniałości znajduje się doskonale zachowany okaz delikatnego skrzydła pra-ważki z Jury. To pierwszy taki okaz w Polsce Fot. A. Kin

– Straciliśmy nie tylko jednego z grona zacnych naukowców, ale przede wszystkim niezwykle pracowitego i serdecznego przyjaciela, budzącego powszechny szacunek i sympatię, o niespożytej energii i niezmiernie twórczego do ostatnich swoich dni – powiedział PAP dr Błażej Błażejowski z Instytutu Paleobiologii PAN w Warszawie.

Adrian Kin urodził się 12 lutego 1979 roku w Łodzi. Od dzieciństwa pasjonowały go pradawne tajemnice natury. W wieku 6 lat zaczął aktywnie interesować się historią życia na Ziemi. Jednocześnie rozpoczął przygodę z preparowaniem i oznaczaniem skamieniałości. Kolekcję zbierał przez całe życie. W prywatnym zbiorze dr. Kina znalazło się około 45 tys. okazów skamieniałości z całej Polski. Zamysłem naukowca było przekształcenie zbioru w łódzkie Muzeum Historii Naturalnej.

Naukowiec obronił pracę magisterską na Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego w 2005 roku, doktorem nauk o Ziemi został w 2011 roku przygotowując dysertację na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Dr Adrian Kin był prezesem, liderem i założycielem Stowarzyszenia Przyjaciół Nauk o Ziemi PHACOPS. Zorganizował i uczestniczył w ponad 1200 wyprawach geologicznych, paleontologicznych oraz przyrodniczych na terenie Polski i za granicą.

Był współtwórcą oraz konsultantem ekspozycji i warsztatów z zakresu paleontologii, geologii, przyrodoznawstwa i popularyzacji nauk o Ziemi oraz ofiarodawcą zbiorów, dla m.in. Muzeum Geologicznego UW, Muzeum Geologicznego PIG, Eko-muzeum Przyrody i Techniki w Starachowicach, Muzeum Przyrodniczego PAN w Krakowie, Muzeum Przyrodniczego UŁ, Muzeum Geologicznego UO, Instytutu Paleobiologii PAN w Warszawie.

Stworzył nowatorski program pedagogiczno-edukacyjny: „Edukacja interaktywna w podstawach nauk o Ziemi i przyrodoznawstwie” (2006). Organizował ogólnopolskie prelekcje tematyczne oraz szkolne wycieczki geoturystyczne, a także wojewódzkie centra edukacji interaktywnej (we współpracy z Fundacją „Górna Prosna” oraz Fundacją „Prym” – 2007/2008).

Do najciekawszych odkryć badacza należy zidentyfikowanie w materiale kopalnym szeregów wędrujących w ścieżkach trylobitów – stawonogów z okresu górnego dewonu (sprzed ok. 350 mln lat) na terenie kamieniołomu wapieni „Kowala” w Górach Świętokrzyskich. Zarówno sposób i przyczyna ich wędrówki, jak i gatunek nie były znane nauce. Dla uczczenia Roku Chopinowskiego (2010 r.) nadano im nazwę Trimerocephalus chopini, natomiast zjawisko określono mianem „chemosensoryki pierwotnej”.

Dr Adrian Kin po raz pierwszy udowodnił również plastyczność fenotypową (zmienność organizmu pod wpływem warunków panujących w środowisku) u kopalnych głowonogów – amonitów. Był odkrywca największego (1,18 m) znanego z terenu Polski amonita sprzed 75 mln lat.

W kwietniu tego roku ogłosił nowe odkrycie – skarbnicę skamieniałości sprzed 148 mln lat zlokalizowaną w kamieniołomie obok Sławna (woj. łódzkie, pow. Opoczno). Składały się na nią m.in. szczątki pierwszego odkrytego w Polsce pterozaura (latającego gada), pierwszego znanego z Polski skrzydła ważki jurajskiej, liczne skrzypłocze oraz ryby. Wiele z tych skamieniałości, pochodzących z późnojurajskich warstw geologicznych, reprezentuje rodzaje i gatunki nowe dla nauki. Jest to unikatowe w skali świata stanowisko paleontologiczne. Tutaj dr Adrian Kin również znalazł zapis kopalny pierwszego polskiego tsunami.

Dr Adrian Kin był aktywny naukowo do końca życia. Planował kontynuację licznych projektów i badań.

Tekst pochodzi z serwisu Nauka w Polsce.

Tags: