Polska archeolog zmienia datowanie słynnej egipskiej nekropolii

Cmentarzysko królewskie w Meidum rozwijało się nieprzerwanie co najmniej do późnego okresu Nowego Państwa, czyli końca II tysiąclecia p.n.e., ustaliła dr Teodozja Rzeuska, archeolog z Instytutu Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych PAN. Dotychczas egiptolodzy byli przekonani, że grzebano tam zmarłych tylko w czasach budowniczych piramid w III tysiącleciu p.n.e.

Gęsi z Meidum

Stanowisko archeologiczne Meidum stanowi południową granicę najbardziej znanej nekropolii starożytnej świata – memfickiej, na której znajdują się m. in. największe piramidy egipskie wzniesione dla faraonów Cheopsa i Chefrena.

– Meidum kojarzone jest wśród naukowców z misternie wykonanym reliefem z mastaby (grobowiec możnych – przyp. PAP) ukazującym gęsi, z jedną z najstarszych mumii znalezionej w mastabie Nefera oraz rzeźbom przedstawiającym członków rodziny faraona Snofru (IV dyn., XXVII w. p.n.e.). Nekropola uważana jest za jedną z najlepiej rozpoznawalnych na terenie Egiptu, ale paradoksalnie jest też jedną z najmniej znanych i najbardziej tajemniczych – mówi dr Teodozja Rzeuska.

Jednym z pierwszych naukowców, którzy przeprowadzili tam regularne wykopaliska pod koniec XIX i w początkach XX w. był brytyjski archeolog W.F.M. Petrie, pionier i ojciec archeologii Egiptu. Pod koniec lat 20 ubiegłego stulecia krótkie prace wykopaliskowe wykonał również w Meidum amerykański badacz Alan Rowe. Ostatnim archeologiem, jaki prowadził tam wykopaliska był Aly El-Khuli. Od tego czasu minęło 40 lat.

– Wyniki badań kilku ekspedycji naukowych pozwoliły sformułować tezę, która z czasem stała się dogmatem, iż w Meidum składano zmarłych wyłącznie w czasach panowania wczesnej IV dynastii. Tuż potem miejsce miało zostać opuszczone na korzyść innych części nekropoli memfickiej, jak Dahszur czy Giza – opowiada dr Rzeuska.

Zdaniem badaczki wielu współczesnych naukowców podeszło do problemu datowania nekropolii bezkrytycznie. Wszystkie zabytki i monumenty grobowe są automatycznie datowane na czasy wczesnego Starego Państwa.

Dr Teodozja Rzeuska postanowiła przyjrzeć się bliżej opublikowanym w licznych artykułach naukowych zabytkom, przede wszystkim ceramice. Już wstępne prace dały zaskakujący rezultat.

– Okazało się, że nekropola w Meidum nie tylko nie została opuszczona w czasach wczesnego Starego Państwa, ale rozwijała się nieprzerwanie przez kolejne tysiąc pięćset lat, co najmniej do okresu późnego Nowego Państwa – wyjaśnia badaczka.

Dr Rzeuska posiłkuje się w swoich analizach nad topografią historyczną Meidum oryginalną dokumentacją wykopaliskową sprzed prawie stu lat, wykonywaną przez W.F.M Pietriego oraz Alana Rowe. Badania te były możliwe dzięki otrzymanemu od Fundacji na rzecz Nauki Polskiej stypendium w ramach programu KWERENDA.

Efektem końcowym analiz jest publikacja monograficzna w języku angielskim poświęcona topografii historycznej nekropoli królewskiej w Meidum, która ukaże się po zakończeniu projektu.

Tekst pochodzi z serwisu Nauka w Polsce.

NędzaUjdzie w tłumieŚrednieDobreBardzo dobreRewelacja (Oddanych głosów: 14, średnia ocen: 4,79 na 6)
Loading...