Mamuty unicestwił klimat

To nie człowiek, a klimat ponosi najpewniej główną winę za wyginięcie mamutów i kilku innych gatunków wielkich ssaków – przekonują naukowcy z uniwersytetu w Durnham (Wlk. Brytania), Muzeum Historii Naturalnej w Londynie i uniwersytetu w Lund (Szwecja).

Rekonstrukcja młodziutkiego mamuta w muzeum w Brnie (Czechy). Zdjęcie na licencji Creative Commons. Autor: Mercy from Wikimedia Commons

W wyniku ocieplenia klimatu w miejsce obszarów trawiastych, które opanowały ogromną część północnej półkuli po ustąpieniu lodowca, pojawiły się lasy. Tymczasem te ogromne pastwiska były głównym źródłem pożywienia dla mamutów. – Około 14 tys. lat temu włochate mamuty wycofały się do północnej Syberii, podczas gdy przez poprzednie 100 tysięcy lat pasły się w znacznej części Europy – mówi kierujący badaniami prof. Brian Huntley z uniwersytetu w Durnham. Porośnięta tundrą północna Syberia nie była jednak w stanie dostarczyć ogromnym ssakom wystarczających ilości pożywienia i wielkie ssaki wymarły. Ostatnia odizolowana grupa skarłowaciałych już mamutów dotrwała na Wyspie Wrangla do około 2000 roku p.n.e.

Na czym Huntley i jego koledzy opierają swoje twierdzenia? Naukowcy stworzyli komputerową symulację roślinności porastającej północną część Eurazji. Alaskę i Jukon w ostatnich 21 tysiącach lat. Symulacja uwzględniała informacje o klimacie z tego okresu, wyniki badań pyłków, a także modele wzrostu roślin w różnych warunkach klimatycznych.

Mamuty nie były jedyną ofiarą tych zmian klimatycznych. Zdaniem badaczy zanik rozległych pastwisk doprowadził także do zagłady nosorożców włochatych, jeleni olbrzymich, a także lwów jaskiniowych, które polowały na ogromnych roślinożerców.

Badacze przestrzegają, że obecne zmiany klimatyczne mogą doprowadzić do podobnych efektów, a jednymi z pierwszych ofiar mogą być słonie i nosorożce.

Wyniki badań opublikowano w „Quaternary Science Reviews”.

Allen, J., Hickler, T., Singarayer, J., Sykes, M., Valdes, P., & Huntley, B. (2010). Last glacial vegetation of northern Eurasia Quaternary Science Reviews, 29 (19-20), 2604-2618 DOI: 10.1016/j.quascirev.2010.05.031

Więcej można także przeczytać w komunikacie prasowym Uniwersytetu Durnham.