Spór o najstarsze psy

Najstarsze kości psa mają 14,1-14,6 tys. lat. Wszystkie wcześniejsze szczątki uznawane za psy to w rzeczywistości wilki – orzekli Hannes Napierala i Hans-Peter Uerpmann z Uniwersytetu w Tybindze.

Te najstarsze szczątki psa to fragment szczęki odkryty w 1873 r. w szwajcarskiej jaskini Kesslerloch, jednym z bardziej znanych stanowisk archeologicznych kultury magdaleńskiej. Bardzo długo naukowcy nie potrafili rozstrzygnąć, czy jest to jeszcze wilk, czy już pies.

Dwójka badaczy orzekła teraz, że jest to pies o czym świadczą pewne odmienności w porównaniu ze znajdowanymi na tym stanowisku wilkami (kości są np. mniejsze niż u wilków).

Uznanie kości z Kesslerloch za szczątki psa raczej nie wywoła wielkich kontrowersji. Gorzej z twierdzeniem, że są to najstarsze szczątki tych zwierząt. Dotąd za takie uchodziły kości odkryte ponad sto lat temu w Belgii w jaskini Goyet. Ich wiek niedawno określono na 31,7 tys. lat.

Badacze z Tybingi uważają jednak, że belgijski zwierzak to po prostu wilk, a nie pies. Ich twierdzenia odrzuca jednak Mietje Germonpré z belgijskiego Królewskiego Instytutu Nauk Przyrodniczych, która kierowała prowadzonymi w latach 90. badaniami szczątków z jaskini Goyet.

Spór o najstarszego psa pokazuje jak skomplikowane są początki tych zwierząt. Najlepsi przyjaciele człowieka wywodzą się od oswajanych wilków. Dopiero po jakimś czasie i wielu pokoleniach różnice między oswojonymi wilkami i dzikimi stały się na tyle duże, że narodził się pies. Problem w tym, że naukowcy nie są w stanie dojść do porozumienia, w którym momencie zmiany są na tyle istotne, że pojawia się pies.

Nie jest to jedyny naukowy spór dotyczący poznawania początków psiego rodu. Nie jest również jasne, gdzie doszło do udomowienia tych zwierząt. Publikowane w ostatnim czasie badania genetyczne wskazywały na Chiny albo Afrykę. Jest także możliwe, że do udomowienia doszło niezależnie w kilku miejscach.

W jednym naukowcy są zgodni. Koniecznych jest więcej badań i na większej liczbie próbek, by rozstrzygnąć wątpliwości dotyczące psich początków.

Wyniki swoich badań Hannes Napierala i Hans-Peter Uerpmann opublikowali w „International Journal of Osteoarchaeology”.

Napierala, H., & Uerpmann, H. (2010). A ‘new’ palaeolithic dog from central Europe International Journal of Osteoarchaeology DOI: 10.1002/oa.1182

Korzystałem również z tekstu w Discovery News.

Tags: ,