Wampirzyca z Wenecji

Szczątki kobiety, której wbito w usta cegłę, znaleźli Włosi podczas badania masowego grobu ofiar zarazy z 1576 r. na weneckiej wysepce Lazzaretto Nuovo.

Wiele osób w tamtym czasie wierzyło, że zarazę rozsiewały wampiry, które po śmierci napadały ludzi. Uważano, że wpierw wampiry posilały się całunem, w którym je pochowano, a potem zjadały inne ofiary zarazy, by nabrać sił. Wtedy atakowały żywych.

Najpewniej źródłem tych przesądów było to, że czasami po śmierci krew wypływa przez usta. W efekcie zamoknięty całun zapada się do ust, co wygląda jakby zmarły próbował go żuć.

Prawdopdobnie grabarze zauważyli, że kobieta zaczęła „żuć swój całun” i wbili jej w usta cegłę. Wierzono bowiem, że to dobry sposób na powstrzymanie wampira. Grabarze zrobili to na tyle bezwzględnie, że wybili jej kilka zębów.

Matteo Borrini z uniwersytetu we Florencji opowiada mediom, że to pierwszy wypadek odkrycia pochówku wampira. Jest jednak w błędzie. Pochówków takich znaleziono już całkiem sporo w Polsce.

Na podstawie Daily Telegraph. Warto obejrzeć zdjęcie.

Te polskie pochówki wampirów znaleziono już np. w Kałdusie (woj. kujawsko-pomorskie). Podobne praktyki antywampiryczne znamy też z polskich Karpat.

Polecam również tekst Masowe groby z Laguny Weneckiej.