Arabskie geny starożytnego Duńczyka

W genach mieszkańca Danii, który zmarł w pierwszych wiekach naszej ery, naukowcy odkryli haplogrupę charakterystyczną dla niektórych beduińskich plemion z Półwsypu Arabskiego.

Genetycy znajdowali już tę haplogrupę w południowej Europie. Zdaniem naukowców zmarły mógł być żołnierzem, który trafił do północnej Europy wraz z rzymskimi legionami, albo potomkiem niewolnicy z Bliskiego Wschodu. Możliwych wyjaśnień jest zresztą więcej.

„Beduińska” haplogrupa to najbardziej sensacyjny efekt badań genetycznych przeprowadzonych na szczątkach 18 osób z dwóch pochówków z I-IV w. n.e. Odkopano je około 20 lat temu na wyspie Zelandia. Naukowcy zbadali mitochondrialne DNA, które pobrali z zębów zmarłych.

Analizy szczątków z Zelandii są częścią szerszego projektu. Jego dotychczasowe wyniki wskazują, że pod względem genetycznym starożytni Duńczycy byli bardziej zróżnicowani niż współcześni.

Na razie naukowcy uzyskali nadające się do badań DNA od 56 osób, które zmarły w czasach od epoki kamienia po średniowiecze. W wielu przypadkach natrafili na bardzo rzadkie bądź nawet niewystępujące obecnie rodzaje genów.

Naukowcy podejrzewają, że różnorodność ta zniknęła w wyniku epidemii dżumy, która doprowadziła do śmierci około jednej trzeciej Europejczyków w latach 1347-1351. Możliwe, że określone geny zmniejszały ryzyko zachorowania bądź śmierci.

Podobną teorię zaprezentowano też niedawno w Anglii, gdy badania genetyczne wykazały, że w średniowieczu zmalała różnorodność genetyczna, a pewna haplogrupa stała się wyjątkowo powszechna.

Na podstawie National Geographic.