Wyniki opublikowanych właśnie dwóch różnych badań genetycznych dostarczyły nam nowych informacji o podboju Azji i Australii przez człowieka współczesnego.
Dalsza część artykułu dostępna jest tylko dla subskrybentów
Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się tutaj. Jeśli nie masz konta, zarejestruj się, a potem wróć tutaj, by opłacić abonament.
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.
Archeowieści to serwis prezentujący najnowsze odkrycia, badania i hipotezy dotyczące dziejów ludzkości i życia na Ziemi. Jego autor otrzymał tytuł Popularyzatora Nauki w konkursie PAP i MNiSW oraz przyznawaną przez SNAP nagrodę im. K. Dąbrowskiego
Starożytny skarb z Tel Megiddo (subskrypcja)
Archeolodzy o propozycjach zmian w prawie o ochronie zabytków
Żółw wielki jak samochód (subskrypcja)
Tabliczka z nieznanym językiem
Metale ziem rzadkich rozstrzygnęły archeologiczną zagadkę (subskrypcja)
Brąz i muszle, czyli skarb z Podbiela
Najstarsza sztuka naskalna Europy
Wspaniałe odkrycie, które obala mit o majańskim końcu świata
Cuda świata
Unikatowe stanowisko paleontologiczne spod Opoczna
Czy to grobowiec uczniów Jezusa?
Wspaniałe skarby z Czermna
Jak Mongołowie podbili kawał świata (subskrypcja)
Bardzo ludzki australopitek
Wojtku pisząc o wschodnich Indonezyjczykach masz na myśli Papuasów?
To niestety określenie badaczy i nie znam dokładnego składu tych wschodnich Indonezyjczyków. Ale u rodowitych mieszkańców Nowej Gwinei są denisowskie geny.
W artykule wspomina się też o Indonezyjczykach zachodnich, wygląda to więc na podział wyłącznie pod względem kryterium geograficznego.
Denisowczycy, to dość świeże odkrycie. Najpierw ci Denisowczycy, a teraz zaskakująco prymitywne czaszki z Afryki. Czy w tej sytuacji nie za wcześnie na wysuwanie daleko idących wniosków? Może warto trochę poczekać?
Jeszcze nie tak dawno komentujący zwolennicy genetyków kpili sobie z czaszkomierzy. Obecnie, zwłaszcza ci mądrzejsi, jakoś tak spokornieli. W końcu nie mogą być ślepi na fakt, iż genetykom daleko jeszcze do pełni wiedzy na te trudne tematy.