Ewolucja ssaków: korekta

W czasach dinozaurów ssaki były małymi, kryjącymi się w norach istotami. Gdy 65 milionów lat temu wielkie gady spotkała zagłada, nadeszła ich chwila. Bardzo szybko pojawiły się nowe rodzaje ssaków i zapanowały nad pustawym światem. Ta oparta na skamieniałościach teoria padła właśnie w wyniku badań genetycznych. Wykazały one, że rozwój ssaczego drzewa genealogicznego był bardziej rozłożony w czasie, a zagłada dinozaurów nie miała na niego większego wpływu.

Hyracotherium, to najstarszy znany koniowaty.
Żył około 60-45 mln lat temu. Dobrym wierzchowcem by nie był.
Miał ledwie 20 cm wzrostu w kłębie.

Międzynarodowy zespół naukowców zaanalizował geny 4510 z 4554 żyjących gatunków ssaków sprawdzając czas powstania różnych mutacji. Okazało się, że takie grupy ssaków jak naczelne, gryzonie czy kopytne pojawiły się już miliony lat przed zagładą i przeżyły ją. Jednak wielki rozwój ssaczego drzewa genealogicznego (ale nie tak wielki jak dotąd sądzono) zaczął się dopiero 10-15 milionów lat po śmierci dinozaurów i trwał około 15-20 milionów lat.

Naukowcy byli przekonani, że ssaki w epoce dinozaurów były głównie małymi, podobnymi do ryjówek zwierzątkami (rekonstrukcja Megazostrodona), gdyż znaleziono bardzo mało ich skamieniałości z tego okresu. W świetle najnowszych badań wygląda na to, że braki w skamieniałościach są wynikiem niewielkiej populacji ssaków, a nie całkowitego braku większości ich rodzajów.

Na podstawie The New York Times.

Tags: