Majowie i dynastia Tang ofiarami zmian klimatycznych?

Dynastia Tang panowała w Chinach, gdy środkowoamerykańska cywilizacja Majów osiągnęła szczyt swojego rozwoju. Obie upadły w tym samym czasie. Naukowcy z GeoForschungsZentrum w Poczdamie podejrzewają, że nie był to przypadek.

Badania osadów w jeziorze Huguang Maar w Chinach ujawniły, że od VIII do X wieku letnie deszcze były dużo słabsze. Podobne wyniki dały wcześniej przebadane osady z zatoki Cariaco u wybrzeży Wenezueli. Zdaniem naukowców deszcze prawdopodobnie przesunęły się na południe i na ziemiach Tangów i Majów zaczęło być zbyt sucho.

Okres skąpych deszczy doskonale pasuje do wydarzeń historycznych. Potęga Tangów zaczęła się chwiać w połowie VIII wieku. Lokalni gubernatorzy się usamodzielniali, a kraj nękały armie rabusiów. Ostatni cesarz dynastii Tang stracił władzę w 907 roku. Majowie, których w połowie VIII wieku było około 15 milionów, zaczęli nagle opuszczać wielkie miasta. Do 830 roku liczba Majów spadła o 3/4, a ostatnia data zapisana w używanym przez nich kalendarzu zwanym długą rachubą to 909 rok. Uznaje się ją za koniec epoki klasycznej, czyli najświetniejszego okresu cywilizacji Majów.

Na razie trudno jednak powiedzieć, jak wielki wpływ na te zdarzenia miały zmiany klimatyczne. Dynastię Tang znacznie osłabiła rebelia gubernatora An Lushana w latach 755-763, która wybuchła krótko po klęsce Tangów w starciu z Arabami w 751 roku. Rebelia była klasyczną walką o władzę. Jej głównym motorem były ambicje jednego człowieka. W przypadku cywilizacji Majów od dawna wskazywano na suszę, jako przyczynę jej upadku. Jednak wielu naukowców przypisuje decydującą rolę nadmiernemu zaludnieniu, które doprowadziło do wyczerpania zasobów naturalnych i degradacji ziemi wokół wielkich miast epoki klasycznej.

Na podstawie Nature.