Wilczyca Kapitolińska powstała dopiero w średniowieczu?

Słynna brązowa rzeźba Wilczycy Kapitolińskiej karmiącej bliźniaków Remulusa i Romusa powstała w średniowieczu, a nie na początku V wieku p.n.e. – uważa Adriano La Regina, profesor etruskologii z uniwersytetu La Sapienza w Rzymie. Powołuje się on na analizę Anny Marii Carruby, która w 1997 roku restaurowała rzeźbę. Carruba zwróciła wówczas uwagę na to, że dość duża rzeźba wilczycy (1,14 m długości i 0,75 m wysokości) została odlana w jednym kawałku. Taką technikę stosowano w średniowieczu. W antyku większe brązowe rzeźby składano z oddzielnie odlewanych kawałków. Zdaniem La Reginy analiza Carruby została jednak zignorowana. Muzeum Kapitolińskie wciąż datuje rzeźbę na 480-470 r. p.n.e.

Rzeźba nawiązuje do mitu o założeniu Rzymu, w którym porzuconych bliźniaków Romulusa i Remusa uratowała i wychowała wilczyca. Na podstawie powierzchownych analogii będącą symbolem Rzymu rzeźbę przypisywano dotąd etruskiej szkole rzeźbiarskiej z Wejów (Veii). Widoczne pod nią figurki Romulusa i Remusa pochodzą z XV wieku i są prawdopodobnie dziełem Antonia del Pollaiolo.

Profesor Gregory Warden z Southern Methodist University, który specjalizuje się w etruskich brązach, uznał koncepcję pary włoskich specjalistów za intrygującą. Podkreślił jednak, że sprawy nie można uznać za rozstrzygniętą. Jego zdaniem nasza wiedza o dużych etruskich rzeżbach z brązu jest niewielka i nie można zakładać, że Etruskowie zawsze wykonywali je takimi samymi technikami jak Grecy.

Na podstawie Discovery News.

Wilczyca została podobno wykopana na Palatynie we wczesnym średniowieczu i od IX wieku stała na Lateranie. W 1471 r. papież Sykstus IV podarował ją Rzymowi i wtedy trafiła do Palazzo dei Conservatori na Kapitolu.